پایگاه جوش ایران

فرآیند اتصال فاز مایع گذرا Transient Liquid Phase Bonding (TLP)- Diffusion Brazing

فرآیند اتصال  فاز مایع گذرا

لحیم کاری نفوذی-TLP

فرآیند بریزینگ نفوذی یا اتصال فاز مایع گذرا، فرآیندی است که سادگی فرآیندهای معمول بریزینگ را با کارایی بالای جوشکاری نفوذی ترکیب کرده است که نتیجه آن، اتصالی عالی با خواصی بسیار مشابه فلز پایه است. این فرآیند نسبتاً گران بیشتر برای اتصال سوپر آلیاژها و مواردی که روش های دیگر اتصال قابل کاربرد نیستند مورد استفاده قرار گرفته است. استفاده از این فرآیند برای اتصال تک بلورها بدون ایجاد مرز دانه هم امکان پذیر است.

اتصال فاز مایع گذرا، فرآیندی است که برای اتصال بسیاری از سیستم های فلزی و سرامیکی که قادر به اتصال دهی به کمک روش های معمول جوشکاری ذوبی نیستند، به کار برده شده است.در این فرآیند، اتصالاتی با یک پروفیل ترکیب شیمیایی یکنواخت ایجاد می شود. این تکنیک، برای کاربردهای گوناگونی به کار رفته است: از تولید و تعمیر توربین های گازی در صنایع هوافضا گرفته تا نیروگاههای انرژی هسته ای و تا اتصال خطوط مدار در صنعت میکروالکترونیک.

در فرآیند اتصال دهی فاز مایع گذرا، اتصال با تشکیل یک فاز مایع در محل اتصال و سپس نفوذ عناصر کاهنده نفطه ذوب از محل اتصال به درون قطعات، شکل می گیرد.این نفوذ باعث می شود نقطه ذوب ناحیه اتصال بالا رفته و انجماد به صورت همدما در همان دمای فرآیند رخ دهد. با ادامه عملیات گرمادهی و نفوذ، دمای ذوب و سایر خواص منطقه اتصال مشابه فلز پایه خواهد شد. یکی از مهمترین پارامترهای فرآیند، نوع و ضخامت لایه واسط است که تاثیر اساسی بر روی نتیجه فرآیند و پارامترهای دیگر آن دارد. در این فرآیند، زمان و دمای اتصال باید به گونه ای انتخاب شود که فرآیند انجماد همدما به طور کامل به انجام برسد. همچنین میتوان از عملیات همگن سازی برای یکسان کردن ساختار اتصال با ساختارفلز پایه و از بین بردن خط جدایش استفاده کرد هر چند معمولا به دلایل اقتصادی همگن سازی تا این حد پیش نمی رود. برخی مواقع همگن کردن با عملیات حرارتی ساخت قطعه درهم آمیخته می شود و گاهی این بخش از فرآیند در دمای کاری و در شرایط سرویس قطعه صورت می پذیرد.

به طور خلاصه می توان مزایای زیررابرای فرآیند بریزینگ نفوذی برشمرد:

  • دمای کاری اتصال بالاتر از دمای اتصال است.
  • ریزساختار منطقه اتصال مشابه فلز پایه است در نتیجه سایر خواص از جمله خواص مکانیکی و خوردگی اتصال هم مشابه فلز پایه هستند.
  • فرآیند نسبت به وجود اکسیدهای سطحی حساس نیست بنابراین به آماده سازی سطح کمتری نیاز است و همچنین نیازی به استفاده از فلاکس نیست.
  • به فشار گیره کمتری (در مقایسه با جوشکاری نفوذی) نیاز دارد.
  • در مقایسه با فرآیندهای جوشکاری ذوبی، حجم بسیار کمتری از فلز پایه ذوب می شود.
  • می توان چندین اتصال را همزمان انجام داد.
  • نیازی به پرداخت کاری نهایی پر هزینه ندارد.
  • می توان از فوق پیری اجتناب کرد.

اما مهمترین عیب فرآیند زمان بر بودن و پرهزینه بودن آن است. به علاوه، در موارد زیر نمی توان از این فرآیند بهره برد:

  • وقتی در ساختاری که به طور ویژه ای طراحی شده است، ذوب برگشتی بیش از اندازه ای بوجود آید.
  • وقتی در محل اتصال، یک لایه ضخیم از ترکیبات بین فلزی بوجود آید که استحکام و چقرمگی آن را پایین می آورد.
  • وقتی در کامپوزیت های زمینه فلزی، جدایش ذرات در خط مرکزی اتصال بوجود آید و یک نوار مشخص ضعیف در ریزساختار اتصال باقی بگذارد.

پیام

دیدگاه و پیام شما

از اینکه دیدگاه خود را به اشتراک می‌گذارید، سپاسگزاریم.

پیام hmn_ashrafi@yahoo.com

ترجمه از منبع بسیار عالی بود مننون

پیام hmn_ashrafi@yahoo.com

د

نظر شما در مورد اتصال اینکونل 718 و سوپر آلیاژfsx-414 به روش tlp چیه ؟

ممنون میشم اکه مقدور بود بفرمایین که صلاح میدونین ؟